Jonge en oudere vrouwen van over de hele wereld zijn samengekomen voor de jaarlijkse conferentie voor vrouwen in maart. Drie van hen zijn Imma (18), Grytsje (51) en Riekie (82) uit Nederland. Dochter, moeder en grootmoeder zitten aan een tafel in het conferentiecentrum. Grytsje haalt een kop thee voor haar dochter, en Imma laat haar “beppe” – Fries voor oma – foto’s zien van het weekend.
“Het is supergezellig,” vertelt Imma als ik haar vraag hoe ze de conferentie ervaart. Als jongere gaat ze ook vaak naar de BUK-camps en ik vraag haar naar het verschil.
“De vibe is wel anders,” zegt ze lachend. “Op een camp is het vaak echt chaotisch, maar ook heel leuk met veel energie. Nu is het rustiger, met meer ruimte in het programma, maar net zo leuk.”
“Ja, een vibe!” reageert oma Riekie. “Dat is zo’n woord dat ik eerst even moet opzoeken in een woordenboek.”
We moeten er allemaal om lachen.
Bekijk een fotoserie van de zusterconferentie
“Het eeuwige leven begint hier al”
Dat oma toch helemaal up-to-date is, blijkt wanneer ze haar telefoon tevoorschijn haalt om haar aantekeningen van de avond ervoor op te zoeken in haar digitale notitieboekje. Het thema van dit jaar, ontleend aan 1 Timoteüs 6:12, is: “Grijp het eeuwige leven.”
Voor Riekie gaat dat niet over iets wat pas in de hemel komt.
“Dat begint hier,” zegt ze. “God heeft de eeuw in het hart van de mens gelegd, staat er in Prediker. We hebben dus van nature een verlangen naar de eeuwigheid. En we kunnen nu al het eeuwige leven grijpen.”
Mijn moeder is mijn voorbeeld
Imma lacht als ik vraag of ze iets van zichzelf herkent in haar moeder. “Nou, ik lijk wel veel op haar, maar dat vind ik dus wel positief, hè?”
“Wat ik mooi vind aan mijn moeder is dat ze veel omkijkt naar anderen. Dat wil ik zelf ook meer leren,” zegt ze.
“Je ziet aan hoe mijn moeder en oma leven – hoe ze met anderen omgaan – dat ze trouw zijn geweest. Het is altijd fijn om bij hen te zijn, want je voelt dat je gewoon jezelf kunt zijn bij hen.”
Ook Grytsje ziet in haar moeder een belangrijk voorbeeld.
“Mijn moeder is zorgzaam en waakzaam,” zegt ze. “Ze let er bijvoorbeeld op waar gesprekken over gaan en hoe er over anderen wordt gesproken. Dat geeft veel veiligheid, en dat wil ik ook graag doorgeven aan de generatie onder mij.”
Leven met een eeuwigheidsperspectief
Volgens Grytsje is het belangrijk dat je het verlangen naar eeuwig leven juist vasthoudt in het leven van elke dag.
“Soms gebeuren er dingen om je heen die je niet begrijpt,” zegt ze. “Die kunnen je gedachten in beslag nemen en je afleiden van het eeuwige leven. Juist in zulke situaties kun je God zoeken en vragen: wat wilt U mij hierin laten zien?”
“Juist in zulke situaties kun je God zoeken en vragen: wat wilt U mij hierin laten zien?”
Het helpt haar om dan een woord uit de Bijbel vast te houden. “Als je een Woord van God erbij pakt en dat vasthoudt, dan word je niet in zulke gedachten meegezogen, maar kom je als het ware los van die situatie.”
“God liefhebben en naar Zijn Woord leven wordt dan het allerbelangrijkste,” vervolgt ze, “en aardse dingen worden klein. Je merkt dat God dichtbij is en alles leidt, en dat geeft vertrouwen dat Zijn Woord waar is en dat Hij kracht geeft in elke situatie.”
Alleen door Gods grote genade
Oma Riekie kijkt terug op vele jaren waarin ze met God heeft geleefd.
“Toen ik in de twintig was, heb ik gekozen om deze weg te gaan,” vertelt ze. “In al die jaren gebeurden er hele mooie dingen, maar soms ook verdrietige en spannende dingen. En in elke situatie kreeg ik uit Gods Woord telkens precies de hulp die ik nodig had. Die verbinding met de hemel wordt steeds vaster. Je zou geen ander leven wensen. Het is zo bijzonder om bij Jezus te horen en deel te krijgen aan Zijn leven.”
“In elke situatie kreeg ik uit Gods Woord telkens precies de hulp die ik nodig had.”
Riekie is dankbaar dat al haar vijf dochters op de conferentie kunnen zijn, en veel van haar kleindochters.
“Het is fantastisch om te zien dat ook de volgende generaties dat eeuwige leven willen grijpen,” zegt ze. “Maar dat is niet omdat wij als ouders het zo goed hebben gedaan. Het is Gods grote genade.”
Ze moedigt haar dochter en kleindochter aan om vast te houden aan wat ze hebben ontvangen. “Laat het nooit los,” zegt ze. “Ja, blijf volharden – het is het zó waard!”
